فارسی دوم
✅ آزمون تستی درس10
دیشب من سرگرم نقّاشی کردن بودم که پدرم گفت: «من دوست دارم فرزندم هنرمند باشد؛ یک هنرمند خوب.»
من با خوش‌حالی گفتم: «پس من برای اینکه هنرمند باشم، سعی می‌کنم نقّاشی کردن را خیلی خوب یاد بگیرم.»
پدر گفت: «دخترم، هرکاری که با دقّت و فکر انجام شود، هنر است؛ مثلاً اگر تو بتوانی سفالگر بشوی و با گِل چیزهای زیبا بسازی، هنرمند هستی.
قالی‌بافی هم هنر است. عکّاسی هم هنر است؛ پس برای اینکه بتوانی یک عکس خوب بگیری، باید هنرمند باشی.
فرزندم، هنرمند باید خوب فکر کند. با دقّت به همه چیز نگاه کند و صبر و حوصله داشته باشد تا در کارهایش موفّق شود.»
بخوان و حفظ‌کن
من هنرمندم
بَلَدَم شعر بگویم، بلدم قصّه بخوانم
بلدم خستگی‌ات را به سلامی بتکانم
بلدم لانه بسازم، بِبَرَم پیش کبوتر
بلدم شاخه گلی را بِدَهم هدیه به مادر
بلدم پاک و مُرتّب، بزنم شانه به مویم
بلدم آینه باشم، بلدم راست بگویم
بلدم روی لبِ تو، گُلِ لبخند بکارم
بلدم مردمِ دنیا، همه را دوست بدارم
افشینِ علا
حکایت
کودکِ زیرک
یکی از دانشمندان می‌گوید: «روزی در اتاق خود مشغول کتاب خواندن بودم. شنیدم در می‌زنند؛ رفتم و در را باز کردم؛ بچّه‌ی همسایه بود که آتش می‌خواست. آتشدان را به او نشان دادم و گفتم: این آتش، امّا چگونه می‌بری؟ تو که ظرفی نداری؟ اندکی صبرکن تا ظرفی بیاورم.» آن کودک با احترام گفت: «راضی به زحمت شما نیستم.» نزدیک آتشدان رفت؛ ابتدا کمی خاکستر سرد برداشت و سپس مقداری آتش روی خاکستر گذاشت، آنگاه رو به من کرد و گفت: «این طور» و با لبی خندان خداحافظی کرد و رفت. من به هوش آن کودک آفرین گفتم.